Sekret działania tej optyki tkwi w jej charakterystycznej geometrii. W przeciwieństwie do szkieł jednoogniskowych, które korygują wzrok tylko na jedną odległość, lub nowoczesnych progresywów oferujących płynne przejście mocy, konstrukcja dwuogniskowa dzieli się na dwie wyraźnie odseparowane strefy optyczne.

• Górna sekcja (dal) – Zajmuje większą część powierzchni szkła i służy do komfortowego patrzenia na wprost oraz na dalekie odległości, na przykład podczas prowadzenia samochodu czy spaceru.

• Dolna sekcja (bliż) – Umieszczona w dolnej części w postaci charakterystycznego wtopionego lub naklejonego segmentu (często nazywanego „czytadełkiem”), odpowiada za ostre widzenie z bliska, np. podczas czytania książki lub analizowania dokumentów.

Przejście między tymi dwoma obszarami jest natychmiastowe. Choć wymaga to krótkiego okresu adaptacji ze strony układu wzrokowego, wielu użytkowników ceni ten model za brak jakichkolwiek zniekształceń bocznych, które występują w szkłach wielogniskowych o płynnych kanałach.

Ciekawostki historyczne – kto wymyślił genialne dwuogniskowe widzenie?

Mało kto wie, że za wynalezieniem konstrukcji dwuogniskowej stoi jedna z najbarwniejszych postaci amerykańskiej historii.

• Wynalazek Benjamina Franklin – W XVIII wieku wybitny wynalazca i mąż stanu Benjamin Franklin miał dość ciągłego noszenia ze sobą dwóch par okularów – jednych do czytania, a drugich do patrzenia w dal. Wpadł na genialny w swojej prostocie pomysł: rozciął szkła obu par na pół, a następnie połączył połówki w jednej oprawce. W ten sposób narodził się pierwowzór dzisiejszych szkieł dwuogniskowych, nazywany przez optyków „okularami Franklina”.

• Ewolucja topografii szkieł – Z czasem ręczne łączenie szkieł zastąpiono nowoczesnymi technologiami topnienia i wtapiania mniejszych segmentów o wyższym współczynniku załamania światła w główną soczewkę, co całkowicie zrewolucjonizowało estetykę i wytrzymałość optyki.